ในระหว่างที่เขาตกในห้วงนิทราอยู่นั้น เขาอยู่ในช่วงสะลึมสะลือรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่างต่อสถานที่ ๆ เต็มไปด้วยเหมันต์นี้ ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่เคยมายังสถานที่เเห่งนี้มาก่อน
พอผ่านมาได้อีก 3 วันนั้นเอง ฉางกวงพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง สีหน้าดูดีขึ้นกว่าการตื่นครั้งที่เเล้วไม่น้อย เเววตาดูมีชีวิตชีวา ความงงงวยหายไปเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เหลือบไปเห็นเด็กหญิงน่ารักน่าเอ็นดูที่เห็นครั้งที่เเล้วก่อนสู่ห้วงหลับใหลกำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างรอคอย พอเห็นฉางกวงลืมตาขึ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข ยิ้มอย่างร่าเริง กล่าวว่า
“พี่ชาย ในที่สุดท่านก็ฟื้นเเล้ว”
“ขอบใจมากหนูน้อยที่ช่วยเหลือ” ฉางกวงคารวะไปยังเด็กหญิงผู้นี้ น้ำเสียงซาบซึ้ง
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านเเม่สอนข้าเสมอว่าให้ช่วยคนที่ยากลำบากกว่าเรา” เด็กหญิงน้ำเสียงไร้เดียงสา
“เป็นคำสอนที่ดีนัก” ฉางกวงรู้สึกเอ็นดูเด็กหญิงที่ช่วยเขามายิ่งขึ้นหลายส่วน เผลอลูบหัวเด็กหญิงโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าตื่นขึ้นมาเเล้วสินะ” เสียงวัยกลางคนดังมาจากตรงประตู
“ท่านพ่อ…” เด็กหญิงที่ฉางกวงกำลังลูบหัวอยู่นั้นพลันลุกขึ้นวิ่งไปหาเสียงนั้นด้วยความดีใจ
