“ขอบคุณท่านมากขอรับที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ” ฉางกวงประสานมือคารวะไปยังชายวัยกลางคนที่สวมชุดขนสัตว์กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า ถ้าลูกข้าคนนี้ไม่ขอร้องอ้อนวอนข้าคงไม่ช่วยเจ้าหรอก” ชายวัยกลางคนจ้องมองยังฉางกวงด้วยสายตาเรียบเฉย เเต่พอหันไปมองยังเด็กหญิงนั้นสายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่
“ท่านพ่อ ๆ เเล้วท่านเเม่ไปไหนหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงถามด้วยเเววตาสงสัยใคร่รู้ พลางเอาหัวถูมือชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อ
“อะเเฮ่ม” ชายวัยกลางคนสวมขนสัตว์ดึงมือออกจากหัวลูกสาวอย่างรวดเร็ว
“เเม่ของเจ้านั้น กำลังไปเยี่ยมสหายอยู่” ชายผู้เป็นพ่อน้ำเสียงอบอุ่นพลางลูบหัวเด็กหญิงอย่างห้ามไม่ได้
เด็กหญิงได้ยินดังนั้นพลันสีหน้าเศร้าสร้อย ท่าทางผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ถึงยังไงก็ควรขอบคุณขอรับ ว่าเเต่ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านซักเรื่อง” ฉางกวงทำเป็นไม่เห็นฉากตรงหน้า กล่าวออกมาหน้าตาเฉย
“มีเรื่องอันใดรึ” ชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อหลังจากที่ปลอบเด็กหญิงเสร็จก็หันหน้ามาทางฉางกวง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้าจะออกจากที่เเห่งนี้ได้เยี่ยงไร” ฉางกวงน้ำเสียงจริงจัง เเววตาสงสัย
