“นี่มันผลึกเเก่นพลังกายอสูรรึ” ฉางกวงเห็นผลึกใสขนาดเล็กเเทบมองไม่เห็นที่อยู่บนฝ่ามือของเขา
“มันตัองมีประโยชน์ต่อข้าในอนาคตเป็นเเน่” ฉางกวงเก็บผลึกนั้นโดยหารู้ไม่ว่า ผลึกเหล่านี้จะช่วยสนับสนุนการฝึกในอนาคตของตนอย่างยิ่งยวด ระหว่างเดินเข้าไปได้อีกเล็กน้อยเขาเผชิญการจู่โจมคล้ายๆเงาขนเมื่อครู่เป็นระยะ ๆ ถึงเขาจะดูสบาย ๆ เเต่เมื่อมีการจู่โจมบ่อย ๆเข้า ก็สร้างความเหนื่อยล้าให้เขาไม่น้อยเลย เขาเหลือบมองผลึกเเก่นอสูรที่บัดนี้มีนับ 10 อดยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
“ไม่ได้การละ ถ้ามีการจู่โจมเช่นนี้ตลอดวัน ข้าต้องเหนื่อยตายเเน่ๆ” ฉางกวงพึมพำด้วยท่าทีอ่อนเเรง
เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ พลางเดินกลับไปยังทางที่เดินผ่านมา ผ่านไปชั่วครู่จึงหยุดลง
“ถ้าข้าไปพักอยู่ในทางด้านหน้านั่น ข้าไม่รู้เลยว่าจะมีการจู่โจมฉับพลันมาถึงเมื่อใด เเต่ถ้าข้าอยู่ทางด้านหลังที่เคยผ่านมาเเล้วการกลบร่องรอยตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องยาก” ฉางกวงตกในภวังค์ เริ่มหาพื้นที่ที่อยู่ห่างกับทางสายเล็กๆไม่มากนัก โดยที่เว้นระยะกับร่างสัตว์อสูรที่เขาพึ่งสังหารไป หาพื้นที่ ที่ดูตรงเงื่อนไขเจอในเวลาไม่นานนัก
