สัมผัสได้ถึงปราณสายนั้น เขาก็ล้มฟุบไปบนพื้นเหมันต์สีขาวนั้นด้วยความสบายใจ ถ้าสังเกตดูดีๆ จะพบได้ว่าปราณไฟสีขาวปรอทนั้นตอบสนองต่อเหมันต์รอบตัวอย่างเริงร่า ค่อยๆ ดูดซับความเย็นรอบๆ ตัวเด็กหนุ่มไปไม่น้อย เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉางกวงศิษย์สายนอกที่เเขกอาวุโสกำลังออกตามหานั่นเอง
ไม่รู้ว่าสลบไปนานเพียงใดพอตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียงขนสัตว์อันอบอุ่น อยู่ในห้องเล็กๆ ที่ดูธรรมดาๆ
เทียบไม่ได้เเม้เเต่เรือนหลังก่อนของฉางกวงที่ซื้อมาตอนกำลังมาถึงเมืองมัจฉาวารีในช่วงแรกๆ
“นี่มัน ข้ารอดเเล้วสินะ” ฉางกวงพึมพำด้วยความอ่อนเพลีย หัวเเทบจะยกไม่ขึ้น
เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งหน้าตาหน้ารักน่าเอ็นดูกำลังเเง้มประตูอย่างเชื่องช้าเเต่ถึงอย่างงั้นก็ยังมีเสียงออกมา
“เจ้าเป็นใคร” ฉางกวงตาเริ่มปลือลง จ้องมองไปยังเด็กหญิงผู้นี้ พลางกล่าวด้วยความเหนื่อยล้า
“พี่ชาย ท่านพักผ่อนก่อนเถิด ตอนที่ข้าไปพบท่านนั้น ข้าตกอกตกใจหมดเลย จึงรีบนำท่านมายังหมู่บ้านเเห่งนี้
ผู้ใดก็ไม่คิดว่าท่านจะรอดมาได้ จนผ่านมาได้ถึง 3 วันท่านจึงฟื้นขึ้นมา” เด็กหญิงกล่าวด้วยสีหน้าดีใจ น้ำเสียงเป็นห่วง
