“พวกเจ้ารีบหลบหนีไปเร็วเข้า” ตอนที่กระต่ายทั้งสองกลายเป็นปราณนั้นเอง พลันมีปราณเสียงที่คุ้นเคย น้ำเสียงเคร่งเครียด
พอได้ยินดังนั้นฉางกวงกับเจียงหวงจึงเเยกย้ายไปคนละทิศละทาง
“พวกมันหนีไปเเล้ว? ไปไหนได้ไม่ไกลหรอก รีบตามพวกมันไป” ชายท้วมบัดนี้สภาพสะบักสะบอม มุมปากปรากฎคราบโลหิตที่ยังไม่เเห้ง
กัดฟันเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว
“ขอรับ” ลูกน้องทั้ง 2 ที่เเผ่พลังปราณขั้นครึ่งก้าวขยายปราณ พลันกลายเป็นเงาเเสงเปล่งประกายเเยกกันเป็นสองสายไล่ไปยังทั้งฉางกวงกับเจียงหวง
เดินทางมาได้สักระยะหนึ่ง ฉางกวงลดความเร็วลงเล็กน้อย ตอนที่กำลังโล่งใจนั้น
สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวอันรุนเเรงที่มาจากด้านหลัง สีหน้าพลันเคร่งเครียดรีบเดินทางต่ออย่างรวดเร็ว