“เรียบร้อย!”
ซูเฉินถอนหายใจเบาๆ ปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งใจ
เบื้องหน้าของเขาปรากฏแท่นบูชาโบราณ กว้างเก้าจั้ง สูงเก้าจั้ง แสงวิญญาณห้าสีเปล่งประกายออกมารอบด้าน ลวดลายประหลาดที่สลักอยู่ดูแล้วลึกลับน่าพิศวงยิ่งนัก
ซูเฉินใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามก็สามารถตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายได้สำเร็จ
โชคดีที่เขามีเปลวเพลิงกลืนกิน ซึ่งช่วยให้เขาหลอมสมบัติต่างๆ ที่จำเป็นต่อค่ายานนี้ได้อย่างรวดเร็ว จึงสามารถสร้างเสร็จในเวลาอันสั้น
“นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้ายจริงๆ หรือ?”
เฉินเชียนซุนจ้องมองแท่นบูชาโบราณเบื้องหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ใช่แล้ว! แต่เพื่อประหยัดเวลา ค่ายกลนี้เป็นแบบใช้ครั้งเดียว หลังจากที่เราถูกส่งตัวไปยังดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลแล้ว ค่ายกลนี้จะเสื่อมสภาพทันที ไม่สามารถใช้งานได้อีก!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบนิ่ง
การสร้างค่ายกลส่งตัวแบบใช้ครั้งเดียวจะเร็วกว่าแบบถาวรหลายเท่านัก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนกลับ พวกเขาสามารถกลับผ่านช่องทางที่นิกายเทียนเต๋าควบคุมอยู่ได้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการย้อนกลับ
“ซูเฉิน เจ้านี่เก่งจริงๆ!”
ดวงตาของเฉินเชียนซุนเต็มไปด้วยความชื่นชม
ไม่เพียงแต่พลังต่อสู้ของซูเฉินจะน่
