าเกรงขาม หากแต่เขายังมีความรู้ลึกซึ้งด้านค่ายกลจนอดไม่ได้ที่จะทึ่ง
“อย่ารอช้าอีกเลย ไปกันเถอะ!”
ซูเฉินกล่าว
จากนั้นซูเฉินและเฉินเชียนซุนก็เหยียบขึ้นไปบนแท่นบูชา เขาฟาดฝ่ามือออกไป เปิดใช้งานค่ายกลส่งตัวในทันที แท่นบูชาเริ่มสั่นสะเทือน แสงเจิดจ้าเปล่งประกายขึ้น
ตูม!
ลำแสงสว่างจ้าเสียดแทงขึ้นฟ้า ฉีกทำลายสุญญากาศในพริบตา
ร่างของซูเฉินและเฉินเชียนซุนหายวับไปจากแท่นบูชา
แสงจ้าปกคลุมทั่วสายตา ช่องว่างบิดเบี้ยว และหลังจากแสงขาวพราวตาผ่านไปไม่รู้ว่านานเพียงใด ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
ซูเฉินและเฉินเชียนซุนปรากฏตัวขึ้นกลางทุ่งรกร้าง
ที่นี่คือพื้นที่แปลกตา รอบด้านเต็มไปด้วยทุ่งหญ้ารกร้าง ไร้สิ่งปลูกสร้าง ฟ้ามืดสลัว พลังวิญญาณในอากาศเบาบางแทบจะจับต้องไม่ได้
ที่นี่ราวกับเป็นโลกที่ถูกลืมเลือน พลังวิญญาณเบาบางจนแทบจะสัมผัสไม่ได้
“พลังวิญญาณที่เบาบางเช่นนี้ กับทุ่งรกร้างแบบนี้…ซูเฉิน ที่นี่คือดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลจริงๆ ด้วย!”
เฉินเชียนซุนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและยินดี
ไม่น่าเชื่อว่าค่ายกลส่งตัวที่ซูเฉินสร้างขึ้นจะสามารถพาพวกเขามายังดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลได้จริงๆ
น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
“ดินแดนลี้ลับเทพ
