หลังจากที่เดินมาจนถึงเรือนของตนฉางกวงกับเจียงหวงพลันเเยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง
พักได้ซักพัก จึงได้ยินเสียงคนเรียกจากหน้าเรือน “ผู้ใดกันมาเรียกข้าหลังฝึกเสร็จ ช่างไม่สำรวมยิ่งนัก”
ฉางกวงขมวดคิ้ว พลางเดินไปดูที่ประตู สีหน้ากลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“พี่ฉาง ท่านสนใจไปสำรวจ เที่ยวเล่นกับพวกข้าไหม “ ซ่งหยวนยิ้มอบอุ่นจ้องมายังฉางกวง
“ในใจจริงข้าก็ไม่อยากสนิทกับเจ้านักหรอก เเต่ให้เจ้านำเที่ยวชมสถานที่ก็ดีไม่น้อย ไปก็ไป”
ฉางกวงยิ้มตอบกลับซ่งหยวนตอบไปว่า “ขอขอบคุณพี่ซ่งที่ชักชวน ข้ายิ่งไม่รู้จักอันใดเลย ขอรบกวนเเล้ว”
ฉางกวงจึงเดินตามกลุ่มของซ่งหยวนที่มีคนอยู่ 5 6 คน คนที่เขารู้จักก็คงมีเพียงเเต่เฉินเฟยเท่านั้น เดินไปกันพูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน จนไปถึงยังหมู่บ้านที่อยู่ใจกลางของส่วนหัวนครมัจฉาวารี
“พี่ฉาง หมู่บ้านนี้คนส่วนใหญ่จะเรียกว่า หมู่บ้านเซียนมัจฉา…” ซ่งหยวนอธิบายถึงสิ่งต่างๆที่อยู่ในหมู่บ้าน พลางโบกไม้โบกมือประกอบการเล่าด้วย ร้านค้าเอย โรงเตี๊ยมเอย ต่างก็มีคล้ายๆกับคนทั่วๆไปอยู่หลายส่วน เเต่ร้านจะดูน้อยกว่าก็เท่านั้น
