หลังจากเดินเที่ยวชมเสร็จ ฉางกวงจึงขอตัวกลับมาก่อน ด้วยสีหน้าอ่อนล้า หลังจากกลับมาถึงเรือนตนเองอีกครั้ง
เขาก็นั่งพักอย่างสบายอารมณ์ไปช่วงใหญ่ๆเลย
“นี่คือก้าวเเรกของข้า สักวันหนึ่งถ้าข้ามีพลังมากพอ ข้าจะได้รู้อดีตของตนสักที เปลวไฟนั่นคืออะไรกันเเน่”
ฉางกวงตกในภวังค์นึกถึงช่วงจำความได้ที่เห็นในอดีต เปลวไฟเเละเสียงร้องคร่ำครวญ โหยหวน
พอได้สติ สีหน้าเริ่มมุ่งมั่นขึ้นอีกครั้ง เริ่มฝึกฝนตน รวบรวมพลังปราณไปยังจุดศูนย์กลางของร่างกาย
จินตนาการว่าปราณในจุดศูนย์กลางร่างกายเเผ่ทะลักออกมา จุดศูนย์กลางร่างกายของเขาเเผ่ปราณออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านมาได้ครึ่งชั่วยาม รอบๆตัวเขาเริ่มมีปราณก่อรูปร่างรอบๆลำตัวของเขา
บรรยากาศคล้ายกับฉางกวงเป็นจุดศูนย์กลางของลมหมุน
ระยะห่างระหว่างขั้น 1 กับขั้น 2 ของจุดปราณคือ ขั้น 1 จะเเผ่ปราณลงไปในสิ่งของหรือมือใช้โจมตีได้เท่านั้น ถ้าพยายามรวบรวมปราณในร่างกายจะมองได้เเทบไม่เห็นอันใดเลย ส่วนขั้น 2 จะเริ่มมีพลังปราณบางๆ จางๆ ที่เเทบมองไม่เห็นออกมาจากช่วงลำตัวเเละส่วนเเขน
ตอนนี้ฉางกวงรู้สึกได้ว่าตนเองสัมผัสได้ถึงชั้นพลังปราณบางๆที่เเทบมองไม่เห็นห่อหุ้มตรงลำตัวเเละส่วนแขน
