“ยังไม่เพียงพอ ตอนนี้ข้าคงถือได้ว่าครึ่งก้าวขั้น 2 ของจุดปราณเท่านั้น”
ฉางกวงเพ่งสมาธิมากกว่าเดิมไปที่ยังเเขนเเละลำตัวของตนโดยเฉพาะ สายลมในห้องเริ่มเเรงขึ้นไม่น้อย มีเสียงไฟประทุอยู่เป็นระยะๆ เริ่มมีสีเเดงส้มปรากฎในสายลมนั้น
ผ่านไปได้อีก 2ชั่วยาม “ตุ้ม”เสียงกัมปนาทดังกึกก้องออกมาจากเรือนของฉางกวง
“เฮ้ย นั่นมันเสียงอันใดกัน” น้ำเสียงตกใจออกมาจากเรือนรอบข้าง พลันพากันออกมาดู เห็นว่าร่อยรอยของเสียงเมื่อครู่น่าจะมาจากเรือนของฉางกวง จึงเดินรวมกันมาโดยซ่งหยวนกับเฉินเฟยอยู่กลุ่มด้านหน้า เเต่ไม่เห็นเเม้เเต่เงาของเจียงหวง
พอกลุ่มของซ่งหยวนกับเฉินเฟยเดินมาถึงหน้าเรือนของฉางกวง จึงตะโกนถามว่า “พี่ฉาง เกิดอะไรขึ้นในเรือนของท่าน เเล้วท่านเป็นเยี่ยงไรบ้าง”
“ข้าไม่เป็นไร ขออภัยสหายเรือนข้างเคียงด้วย เผอิญข้าหักโหมบำเพ็ญเพียรไปหน่อย” ฉางกวงเดินออกมาจากเรือน พลางประสานมือขออภัยไปยังกลุ่มของซ่งหยวน
“ท่านไม่เป็นอันใดก็ดีเเล้ว สหายฉางการฝึกลมปราณต้องใจเย็นๆไม่งั้นเจ้าอาจเป็นเหมือนสหายเฉินได้นะ”ซ่งหยวนยิ้มให้ฉางกวงเเล้วหันไปมองยังเฉินเฟย
