ผู้เฒ่ากล่าวอย่างเรียบเฉย เเต่มีเสียงในใจว่า พรสวรรค์โดยเเท้…
เเล้วก็ผ่านมาจนถึงซ่งหยวน เฉินเฟย คุณหนูจิน เเละก็เจียงหวง ล้วนผ่านมาทั้งสิ้น
มารวมอยู่ในเเถวตามฉางกวงมาติดๆ จนหมดเวลาที่กล่าวไว้
ผู้เฒ่าหันมามองเเถวข้างๆ จึงมีค่ายกลลวดลายอักขระซับซ้อนที่คนส่วนใหญ่อ่านไม่ออก
โผล่มาครอบคลุม เเถวของผู้สอบผ่าน ค่ายกลเริ่มส่องประกายเเสงวูบวาบ กะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเเสงสว่างจ้าเเสบตา
ผู้คนที่มาเฝ้าดู ด้วยอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเซียนตาพลันพร่ามัว รู้สึกอย่างกับว่าตาตนเองฉับพลันไร้สีสันไปตลอดกาล
พอเเสงสว่างนั้นหายไปนั้นเอง ผู้คนที่มองอยู่เห็นเพียงความว่างเปล่าดั่งผู้คนเป็นเเถวเมื่อครู่เป็นเพียงเเค่ความฝัน
ผู้เฒ่าเองก็หายไปพร้อมกับค่ายกลอย่างไร้ร่องรอย เห็นดังนั้นจึงมีเสียงอื้ออึง เซ็งเเซ่ ว่าสมเเล้วกับเป็นเซียน หายไปก็ยังอลังการขนาดนี้…
