“ข้าขอยอมเเพ้” ฉางกวงกล่างขึ้นพลางคิดในใจ “ลูกผู้ชายต้องยืดได้หดได้ ทำไมข้าต้องต่อสู้ในศึกที่โอกาสชนะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเยี่ยงนี้ด้วย”
เจียงหวงได้ยินดังนั้นสีหน้าตะลึงเพียงชั่ววูบ พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ
“เจ้านี่ทำไมจึงขี้ขลาดจัง ยังไม่ทันได้ลองด้วยซ้ำ…”
ต่างฝ่ายต่างความคิดเห็น จ้องหน้ากันซักพักนั้นเอง
“ขอเเสดงความยินดีกับผู้ชนะเลิศการประลองในครั้งนี้ด้วย เจียงหวงผู้ลึกลับ !”
เจียงหวงหันสายตากลับไปมองตรงๆ ฝั่งผู้ชมเเบบผ่านๆ
“รองผู้ชนะเลิศก็ไม่ต้องเสียใจไป ขอเเสดงความยินดีกับ ฉางกวงว่าที่สามีของนางฟ้าเเข้งสังหารสังหาร !”
ฉางกวงหันไปมองคุณหนูจินอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าเหยเก พอคุณหนูจินเห็นดังนั้นก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่เเสดงสีหน้าหน้าเกลียด
พลางมองไปรอบๆลานประลอง ผู้ชมเห็นเช่นนั้นเสียงโห่ร้องพลันเงียบกริบดั่งป่าช้าขึ้นมาในทันตา คุณหนูจินจึงหันมองอย่างเดิม มองตรง เเบบผ่านๆ
“ตามมาติดๆ ด้วยอันดับ 3 ซ่งหยวน ศัตรูหัวใจของฉางกวง”
ผู้คนพลันส่งเสียงเซ็งเเซ่ วิจารณ์กันอย่างสนุกสนาน
“ผู้คนพวกนี้ช่างไร้เหตผล ใช้เเต่อารมณ์ตัดสิน เเย่ยิ่งนัก”ซ่งหยวนพึมพำเบาๆกับตนเอง
เเต่ก็ยังคงยิ้มตอบ ดังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
