“เจ้าก็เป็นซะอย่างงี้ ข้าไม่ชอบใช้กำลังเลยจริงๆ เจ้าเองก็ควรลดความเร่าร้อนใช้สมองเพิ่มขึ้นอีกซักนิดนิง”
ซ่งหยวนตั้งท่าตั้งรับ ถือหนังสือด้วยมือเดียว หมัดเข้าปะทะกับหนังสือเเต่น่าเเปลกที่หมัดเหมือนโดนเบี่ยงเบนทำให้จากที่เฉินเฟยพุ่งตัวมายังซ่งหยวนก็พุ่งเบี่ยงผ่านซ่งหยวนไปยังกำเเพงด้านหลังซ่งหยวนเเทน
“หนอย เจ้ามีเเต่ท่านี้เหรอไง” เฉินเฟยคำรามเสียงดัง พลันเอาขายันพื้นเพื่อไม่ให้ตกลงด้านล่างเวที เกิดรอยยาวจนถึงขอบเวทีจึงหยุดลง
ทั้งหมดนี้ดูเหมือนนาน เเต่ที่จริงเกิดขึ้นในช่วงกะพริบตาเท่านั้น
ไม่รอให้พักหายใจ เฉินเฟยพลันพลิกตัวกระโดดขึ้นสูงจากเวทีอย่างรวดเร็ว ร่ายใช้วิชา’ตราประทับฝ่ามือ’ เฉินเฟยรัวฝ่ามือลงมาจากฟากฟ้า ขณะที่ร่างเขาค่อยๆร่วงลงตามเเรงโน้มถ่วง
“วิชาตระกูลเฉินใช้ได้เลย เจ้าก็พัฒนาขึ้น เเต่เจ้านึกไม่ถึงว่าข้าเองก็ยังไม่เอาจริงเช่นกัน”
ซ่งหยวนยิ้มอบอุ่นเช่นเคย พลางร่ายใช้วิชา ‘ม่านมรรคา’
พลางเเกว่งหนังสือแนวกากบาทเหนือหัวของตน ปรากฎม่านตัวอักษรโบราณสีทอง สว่างไสว ฝ่ามือจำนวนมาก พุ่งมาอย่างกับดาวตก ชนกันม่านสีทองดัง ‘ปัง ปัง ปัง’
