ฉางกวงรู้สึกได้ดังนั้นจึงยิ้มให้ตามมารยาท เเล้วก็หันหน้ามองไปยังอีกคนหนึ่ง ก็คือร่างที่ไม่อาจระบุได้ว่าเป็นชายหรือหญิง สวมผ้าคลุมสีน้ำตาลอ่อนๆ ปิดไว้ทั่วลำตัว ดูเเล้วส่วนสูงประมาณชายวัย 20 ทั่วๆไป
พอหันมาสบตากันซักพัก ชายผู้นี้เเผ่รังสีอำมหิตออกมาส่วนหนึ่ง สายตาไม่แยแส ฉางกวงเห็นดังนั้นจึงหันกลับมาด้านหน้ารอลงทะเบียนเข้าสนามประลอง พลางคิดในใจ ‘“ซ่งหยวนนั่นยิ้มดูดี น่าเข้าหาเป็นสหาย เเต่ก็ต้องระวังไว้”
“ส่วนคุณหนูจินนางนั้นกับเจ้าผ้าคลุมนับว่าเย็นชาเกินไปเเล้ว”
พลันจึงได้ยินผู้ดูเเลเรียกชื่อ เขาก็เดินไปยังโต๊ะที่ผู้ดูเเลยืนอยู่ “ท่านฉางกวงใช่ไหมขอรับ ขอเช็คหยกลงทะเบียนหน่อยขอรับ”
ผู้ดูแลมองมายัง ฉางกวง แบมือ น้ำเสียงเรียบเฉย
“ทำไมต้องมีไอ้หยก ยุ่งยากนี้ด้วยนะ”
“เเล้วผู้ดูเเลทุกคนต้องเป็นอย่างงี้ทุกคนเลยรึไง”
คิดก็ส่วนคิด เขาจึงหยิบหยกสีเขียวออกมาจากสาบเสื้อ ที่ตอนนี้มีคำสลักว่า ‘ฉางกวง’
