“นี่หรือ ภายนอกป่า ช่างยิ่งใหญ่อลังการยิ่งนัก” ฉางกวงน้ำเสียงตื่นเต้น เเววตาวิบวับ เป็นประกาย พลางรีบเดินเข้านคร ปานกลัวนครวิ่งหนีหายไป
จนมาถึง หน้าประตูบานใหญ่สีแดง ตัวอักษรตง (ตะวันออก) สีขาวตัวใหญ่อยู่กลางประตูมีกำเเพงข้างๆ
บนกำแพงมีทหารควรตรวจตราสอดส่อง ถ้าใครดูมีวัตถุประสงค์ไม่ดี จะโดนคุมตัวโดยทันทีโดยไม่ยกเว้น
“หยุดอยู่ตรงนั้น เเจ้งชื่อเเซ่ ที่อยู่ มาไม่งั้นเจ้าก็ผ่านไม่ได้” ทหารพูดเสียงดัง น้ำเสียงเรียบเฉย
ฉางกวงได้ยินดังนั้นจึงตอบในทันที “ใต้เท้า ข้าน้อยชื่อกวง เเซ่เฉา ข้าน้อยอาศัยอยู่ในป่าพฤกษาเมฆา”
“เจ้ามาที่นครเเห่งนี้ด้วยเรื่องอันใด เเจ้งมา” สีหน้าทหารเรียบเฉย ในเเววตามีประกายความดูถูก
“ข้าน้อย มายังเมืองเพราะได้ยินว่าสำนักในเมืองรับศิษย์ ข้าเลยอยากมาลองทดสอบดู” ฉางกวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ก้มหน้าลงในเเววตาวิบวับ
“เช่นนั้นรึ งั้นก็เข้ามาในเมืองได้” ทหารน้ำเสียงเรียบเฉย เเววตายังคงดูถูกเเละเยาะเย้ย
พอได้ยินเช่นนั้นฉางกวงก็ไม่พูดอะไร พลางเดินเข้าไปในประตูคิดในใจว่า “เจ้าทหารนั่นคงดูถูก คิดว่าข้า เป็นชนเผ่าบ้านป่าเมืองเถื่อนเป็นเเน่”
