“เจ้า! เจ้าหายไปไหนมา ลุงเจ้าพอเห็นว่า ยามเซิน(15.00-16.59)เจ้ายังไม่กลับมา จึงขอร้องให้พวกข้าระดมกำลังกันค้นหากันไปทั่วเลย พอค้นหาไปจนถึงยามโหย่ว(17.00-18.59) พวกข้าจึงทำใจว่าจะค้นหาเจ้าอีกทีในตอนเมื่อวาน พอเมื่อวานยามเฉิน(07.00-08.59)
พวกข้าก็ค้นหาเจ้ากันให้ควั่ก เเต่ก็ตัดใจเมื่อชั่วยามที่เเล้วนี่เอง กลับมาได้ก็ดีเเล้วหลานเอ้ย ลุงเจ้าคงตรอมใจเรื่องเจ้าไปเเล้ว รับกลับไปหาลุงเจ้าเถอะ ”
“ขอบใจท่านลุงฉี ขออภัยที่คงไม่ได้คุยนาน เสียมารยาทเเล้ว ขอตัว ขอบใจท่านลุงฉีมาก”
ฉางกวงพูดจบจึงรีบกลับไปยังกระท่อมตนเอง กระท่อมหลังนี้มีลักษณะพิเศษจากหลังอื่นๆ เล็กน้อย เพราะกระท่อมทั้งหลังทำจากไม้ เเถมมีบ่อเลี้ยงปลาอยู่ข้างบ้าน พร้อมเเปลงผัก เเละคอกโค กระบือ ที่กระท่อมจึงดูค่อนข้างกว้างขวาง มีครบต่างจากบ้านหลังอื่นๆ ฉางกวงรีบเดินเข้าไปในกระท่อมหลังนี้ด้วยความเป็นห่วงลุงจิน
“ลุงจิน ข้า ฉางกวง กลับมาเเล้ว ”
“ไอ้เจ้าบ้า เจ้าเนรคุณ ทำให้ข้าเป็นห่วงเเทบตาย เจ้าอยากเห็นข้ามีหงอกเพิ่มหรืออย่างไร ไหนๆ มาดูหน่อย เจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง”
ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมนิดๆ พูดด้วยเสียงสั่น หนวดกระตุกเล็กๆ สีหน้าดูโศกเศร้า