“ข้าไม่เป็นไร ขออภัยที่ทำให้ท่านเป็นห่วง ลุงจิน ข้าผิดต่อท่าน”ฉางกวงพลางคุกเข่า โขกศีรษะ ขออภัย
ลุงจินสังเกตเห็น ฉางกวง มีสภาพดูย่ำเเย่ เสื้อผ้าเปื้อนโคลน ยับยู่ยี่ ขอบตาเเดงกล่ำ
จึงพูดด้วยความเป็นห่วงว่า “ ไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก เจ้าปลอดภัย ข้าก็ดีใจเเล้ว ลุกขึ้น ลุกขึ้น
รีบมาพักผ่อน กินข้าวกินปลาก่อน เดี๋ยวรอข้าเเปปนะ เดี๋ยวทำเนื้อโคปิ้ง ของโปรดเจ้าให้ รีบไปชำระร่างกายเสีย”
ลุงจินรับวิ่งไปที่ห้องครัว พลางปิ้งเนื้ออย่างรวดเร็ว
“ลุงจิน ก็เป็นเช่นนี้ ทำให้ข้ายิ่งรู้สึกผิด”
“เนื้อย่างหอมจริงๆ”
ฉางกวงคิดไปพลาง น้ำลายยืดอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้
พอตั้งสติได้จึงรีบไปอาบน้ำ ชำระร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้า พอเสร็จเรียบร้อย ออกมาก็เจอเนื้อโคปิ้งสีน้ำตาล เหลืองอร่าม มีไขมันเล็กน้อย
กลิ่นหอมตลบอบอวน “จะกินเเล้วนะท่านลุง ข้าไม่ไหวเเล้ว ” ฉางกวงรีบตักกินอย่างมูมมามราวกันนี่มื้อสุดท้ายของเขา
