“เจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวพอตื่นมาอีกทีค่อยมาเล่าให้ข้าฟัง ”
“ลุงจินเข้าใจข้าเสมอ” ฉางกวงพุ่งตัวไปยังห้องนอน พลางเอนตัวลงเเละก็หลับไปในทันที
พอถึงยามเช้าวันถัดไป ฉางกวงจึงตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ลุกขึ้นมาก็รีบเดินไปหาท่านลุงจินทันที
“ท่านลุง ถ้าข้าเล่าให้ฟัง ท่านอาจหาว่าข้าเพ้อเจ้อ ท่านเเน่ใจนะ ”
“เล่ามาเถอะ ชีวิตนี้ข้าก็อยู่มาหลายสิบปี ประสบการณ์ย่อมมากกว่าเจ้า ข้าย่อมเชื่อเจ้า ”
“คืออย่างงี้นะท่านลุง คือข้าก็ออกไปตัดไม้เหมือนปกติ เเต่ระหว่างกำลังจะกลับดันพบฝูงหมาป่าเข้า
ข้าก็เลยใส่เกียร์หมา วิ่งจนสะดุดล้มลื่นลงไปยังถ้ำเเห่งหนึ่ง พอไปๆมาๆข้าก็ผ่านการทดสอบ จึงได้ผู้อาวุโสสืบทอดปราณให้
จึงรอดกลับมาได้ ” พูดไปพลางฉางกวงตั้งสมาธิปล่อยพลังปราณที่ดูบางสีเเดงส้มออกมา
พอเห็นดังนั้น ลุงจินจึงมีสีหน้าตกตะลึงก่อน พอตั้งสติได้จึงจนใจ
“ถ้าเจ้ารู้เรื่องปราณ ข้าคงจะต้องบอกเรื่องบางเรื่องกับเจ้าเเล้วหล่ะ ”
ลุงจินพูดไปพลางเอานิ้วลูบหนวด สีหน้าล้ำลึก
