พอตั้งสติเดินทางกลับมาจนมาถึงหน้าหมู่บ้านในที่สุด หมู่บ้านเเห่งนี้ไม่มีชื่อ เเต่คนส่วนใหญ่ก็จะเรียกตามชื่อป่า จึงเรียกว่าหมู่บ้านพฤกษาเมฆา หมู่บ้านนี้สังเกตเเล้ว จะมีกระท่อมที่ทำมาจากไม้หลังคามุงด้วยฟาง มีบ้านติดกันอีกประมาณ 10 กว่าหลัง เเต่ละหลังบ้านล้วนยกสูงจากพื้น เพื่อป้องกันสัตว์ดุร้าย เเละสัตว์มีพิษ ในพื้นที่บ้านตนเอง บางบ้านก็เลี้ยงสัตว์ โคเอย กระบือเอย บางบ้านก็ปลูกผักหลากหลายชนิด ระหว่างบ้านเเต่ละหลังจะมีทางสายเล็กๆ เเบ่งกลาง ทางสายเล็กๆ ก็มารวมเป็นทางสายใหญ่หน้าบ้าน ส่วนหลังบ้านทุกคนก็ออกความเห็นว่าป่านี้ค่อยข้างอันตรายจึงมีรั้วไม้อยู่หลังหมู่บ้าน เวลาเข้าหมู่บ้านก็จะเห็นทางเส้นใหญ่ที่หน้าบ้าน
พอฉางกวงเดินเข้าหน้าหมู่บ้าน ก็เห็นชายวัยกลางคนเดินผ่านมาพอดี จึงสอบถามด้วยความร้อนใจ
“ท่านลุงฉี ท่านเห็นท่านลุงจินข้าหรือไม่ ” ฉางกวงถามด้วยความเป็นห่วง เจืออ่อนเพลีย
ลุงฉีได้ยินดังนั้นหันมามอง พอเห็นฉางกวง จึงตกตะลึงไปชั่วครู่ ตาโต อารมณ์เเสดงออกมาอย่างเจอเรื่องเหลือเชื่อเข้าให้
