ผ่านมาถึง1วัน1คืน
จนถึงยามโฉ่ว(01.00-02.59) ก็พลันมีเสียงว่า “เยี่ยมมากเจ้าหนุ่ม ข้าผู้อาวุโส ขอเคารพเจ้าจากใจจริง
ที่ผ่านบททดสอบเเสดงให้เห็นว่า เจ้ามีพละกำลัง จิตใจ ความมุมานะอดทน ปัญญา ดีเยี่ยม
เเต่ยังไม่ประทับใจข้ามากพอที่จะให้เจ้าสืบทอดปณิธานข้าผู้อาวุโส ฉะนั้นเจ้ากลับออกไปได้”
ฉางกวงจึงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า “ท่านผู้อาวุโส ข้าก็ผ่านบททดสอบท่านมาเเล้ว
เเต่ท่านยังไม่ยอมให้ข้าสืบทอดท่านอีกหรือ”
ผู้อาวุโสทอดถอนหายใจกล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าหน่ะใช้ได้ทีเดียว เเต่ถ้าข้าให้เจ้าสืบทอด ตัวข้าก็ต้องจากโลกนี้ไป
ไม่มีทางหวนกลับอีก ข้าก็อยากพบลูกๆหลานๆ เจ้าคิดเห็นเช่นไร ”
ฉางกวงจึงตอบว่า “ถ้าผู้อาวุโสกล่าวเช่นนั้น ข้าเห็นว่า
ในเมื่อข้าสืบทอดท่าน เเต่ท่านก็จะหายไป นับได้ว่าข้าเป็นกึ่งศิษย์ของท่าน ศิษย์ทำเช่นนี้นับว่าอกตัญญูยิ่งนัก
ข้าคิดว่างั้นข้าไม่สืบทอดท่านดีกว่า ท่านก็คงอยากเห็นลูก หลานตนเอง”
พอพูดจบ เสียงเเก่ชรา พร้อมวิณญาณที่ดูขมุกขมัว ออกสีฟ้าๆน้ำเงินๆ ก็โผล่ออกมา พร้อมพูดว่า
“ยอดเยี่ยมนัก จิตใจเจ้าดีงาม ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเเสเสร้งหรือไม่ เเต่ข้าก็ให้ผ่าน ยินดีกับเจ้าด้วยเจ้าหนุ่ม”
