ฉางกวงอุทานออกมาว่า “ห้ะ” วิณญาณผู้เฒ่ากล่าวว่า “ที่จริง ถึงเจ้าสืบทอดไป ข้าก็ไม่หายหรอก เเค่หลับสนิทไป
ถ้าเจ้าบรรลุ ข้าถึงจะตื่นอีกครั้ง เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง จงใช้พลังนี้ในทางที่ถูกต้อง ”
ฉางกวงบ่นในใจ “เจ้าเฒ่านี่ ช่างเล่ห์เหลี่ยมเยอะนัก” เห็นดังนั้นผู้เต่าจึงบอกว่า
“มัวยืนอยู่ทำไม มาๆ ตั้งสมาธิ นั่งลง ” เขาได้ยินดังนั้น จึงรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว
ตั้งสมาธิ เเล้วเริ่มรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อน เเละคล้ายเหมือนไอเย็นกัดกร่อนผสมเล็กน้อย
ถ้าสังเกตจากภายนอกจะเห็นว่า มีเปลวไฟสีขาวหิมะกำลังหลอมรวมกับฉางกวง
พอผ่านไปครึ่งจิบน้ำชา ความปวดก็ค่อยๆลดลง หนึ่งชั่วยามถัดมาเขาพลันลืมตาขึ้น
พลางมีปราณอ่อนๆที่เเทบถ้าไม่จับจ้องดูดีๆก็มองไม่เห็นขุมหนึ่ง มีรูปร่างเปลวไฟ เเต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นมีสีขาวหิมะอยู่ 1 เส้นในเปลวไฟนั้น
“สำเร็จเเล้วสินะ เจ้าหนุ่ม งั้นข้าต้องขอลาเจ้าไปซักช่วงใหญ่เลย พยายามตั้งใจฝึกหล่ะ ”
พลันดวงวิณญาณนั้นของผู้เฒ่าก็หายไป ฉางกวงยังยืนตกตะลึงอยู่เเต่ก็มีเสียงชราพูดว่า
