“เเต่ก่อนข้าจะหลับใหลไป ข้าจะทิ้งปราณจิตไว้เเนะนำเจ้าละกัน ถ้าเจอสิ่งที่ตรงกับที่ข้า ทิ้งไว้มันจะเเนะนำให้เจ้าแทนข้า
ไม่ต้องตกใจไปนี่คือพลังปราณ เป็นการฝึกฝนวิถีเซียน ถ้าจะฝึกไปเรื่อยๆ เจ้าจะได้เป็นเซียน มีอายุยืนยาว
โลกเจ้าจะเปลี่ยนไป ระหว่างมุมมองมนุษย์ธรรมดา กับ เซียน ”
ฉางกวงจึงตะโกนอย่างดีใจว่า “เซียน ข้าได้เป็นเซียนเเล้ว ถ้าค่อยๆฝึกไป ต้องมีผลสำเร็จเเน่ ”
เขาก็พลันนึกถึงในอดีตของตนเอง ที่จำความได้เห็นเเต่เปลวไฟ เเละเสียงร้องคร่ำครวญ โหยหวน พอโตขึ้นอีกหน่อยก็มาอยู่ในป่าพฤกษาเมฆาเเห่งนี้เเล้ว พอเขาถามท่านลุงจินทีไร ลุงก็จะพยายามบ่ายเบี่ยงตลอด ตอนนี้ถ้าเขาได้เป็นเซียน คงจะเเข็งเเกร่งพอที่จะปกป้องตัวเอง เเละลุงจินได้ คงจะได้รู้เรื่องราวจุดเริ่มต้นของตัวเอง เเละเขาจึงนึกได้ว่าตัว เองไม่ได้กินอะไรมาเเล้วตั้ง 2วัน ท้องพลันหิวขึ้นมา
“เฮ้อ รีบกลับบ้านไปกินข้าวดีกว่า ท่านลุงจินต้องเป็นห่วงข้าเเน่ รีบเลยละกัน ” ฉางกวงเหลือบไปเห็นขวานจึงหยิบขึ้นมาพาดหลัง รีบปีนขึ้นผาที่ลื่นลงมา ใช้ปราณประคอง จึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ทันใดนั้นเอง มีเงาดำหลายสายผลุบๆโผล่ๆ หลายเส้นสายกำลังตรงมาที่ฉางกวง
