เหตุเพราะเคยชินกับการถูกไล่ล่า ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงคิดว่าชีวิตที่ปกติสุขช่างน่าเบื่อยิ่งนัก
พวกคนที่สะกดรอยตามเหล่านั้นประหลาดยิ่งนัก แม้พวกเขาจะไม่กล้าลงมือ แต่หลังจากหลงกลอยู่หลายครั้ง คาดว่าพวกเขาคงมีแก่ใจอยากเอาคืนบ้างแล้ว
แม้จะไม่อยากเอาคืน แต่อย่างน้อยก็ควรส่งคนมาจับตามองพวกนาง
น่าเสียดาย ไม่ว่าพวกเขาจะมีช่องว่างเช่นไร แต่คนเหล่านั้นก็มิกล้าทำอะไรทั้งสิ้น
หรือพวกเขาจะถูกล้างสมองแล้ว ?
นั่งในรถม้า หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านดูเป็นครั้งคราว
น่าเบื่อยิ่งนัก นางเองก็อยากตบแมลงวันนี่นา แต่ยังไม่มีโอกาสเลย
“มองอะไรหรือ ?”
หลงเทียนอวี้ขี่ม้าอยู่ด้านข้าง ดวงตาคมกริบจ้องหลินเมิ้งหยานิ่ง
“หม่อมฉันกำลังดู….พระองค์ไม่คิดว่ามันแปลกหรือเพคะ ?”
อันที่จริงหลงเทียนอวี้เองก็คิดเช่นนั้น
“เกรงว่าคงจะกลัวตาย”
ที่นี่แตกต่างจากเมืองหลินเทียน เหตุเพราะที่นี่มีหลงเทียนอวี้เป็นเสาหลัก
หากเขาออกคำสั่งเพียงคำเดียว ดวงของคนเหล่านั้นก็ถึงฆาตแล้ว
มิสู้ลอบจับตาพวกเขาอยู่ไกลๆ จะไม่ดีกว่าหรือ
“ก็จริงเพคะ พระองค์นั่นแหละที่ดุเกินไป แต่อีกไม่นานก็จะได้เจอกับพวกท่านอาจารย์แล้วใช่หรือไม่ ? หม่อมฉันพักผ่อนเพียงพอแล้วเพคะ”
หล
