พวกคนสะกดรอยตัวแข็งทื่อเป็นหิน เมื่อครู่ชายาอวี้หัวเราะขบขันพวกเขาใช่หรือไม่ ?
หรือตัวตนของพวกเขาจะถูกเปิดเผยแล้ว ?
“ท่านอ๋อง ดูเหมือนเส้นทางที่พวกเราผ่านเมื่อครู่จะมีกระต่ายป่าน่ารักอยู่ตัวหนึ่งด้วยเพคะ”
อยู่ๆ ชายาอวี้ก็เอ่ยออกมา นิ้วมือเรียวยาวชี้เข้าไปในป่า
อ๋องอวี้มองตามปลายนิ้วมือของพระชายา มุมปากยกยิ้ม
“อืม หากเจ้าชอบ ข้าจะไปจับมาให้”
ชายาอวี้ส่ายหน้า ก่อนจะจูงมือท่านอ๋องเดินไปข้างหน้า
“ไม่จำเป็นหรอกเพคะ กระต่ายก็ควรอยู่ในป่า”
ฮู่….
พวกคนสะกดรอยต่างพากันถอนหายใจ โชคดี โชคดีที่ยังไม่ถูกจับได้
หลินเมิ้งหยาฉีกยิ้มกว้าง อันที่จริงการหายตัวไปของพวกนางนั้นไม่มีอะไรซับซ้อน เพียงแค่ให้ใครคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถม้า จากนั้นจึงหาวิธีลบร่องรอยก็เท่านั้น
กอปรกับการหายตัวไปดุจสายลม จากนั้นค่อยปรากฏตัวออกมา ต่อมาจึงหาที่ซ่อนตัว
เมื่อพวกคนสะกดรอยเข้าไปในป่าแล้วไม่เห็นรถม้า พวกเขาจึงเกิดความสงสัย
พวกเขาคิดว่าพวกตนเองปกปิดตัวตนเอาไว้อย่างดีแล้ว
แต่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าคนทำผิดย่อมทำเรื่องผิดพลาดเสมอ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่หลงเทียนอวี้วางแผนสับขาหลอกอย่างกะทันหันเช่นนี้
“ดูเหมือนจะมีคนสะกดรอยตามพวกเราไม่น้อย แต่
