“แม้เจ้าจะวิเคราะห์อาการป่วยและสูตรยาออกมาได้ไม่เลว แต่สุดท้ายแล้วพวกเราก็ยังมิได้เห็นอาการที่แท้จริงของคนไข้ ข้าจึงยังมิอาจมั่นใจได้ ยิ่งไปกว่านั้นโรคที่แพร่ระบาดอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่อาจรักษาได้ง่ายๆ “
หลินเมิ้งหยาเองก็ตระหนักถึงสิ่งที่ท่านอาจารย์กำลังเป็นกังวลเช่นเดียวกัน
หลงเทียนอวี้เคยกล่าวว่าแม้จะสามารถเดินทางไปยังเขตโรคระบาดได้ แต่เกรงว่าคงไม่อาจเข้าไปภายในได้ง่ายๆ
นั่นเท่ากับว่านางสามารถสังเกตการณ์ได้เพียงภายนอกและทำได้เพียงป้องกันเท่านั้น
หากเป็นเช่นนั้น บทบาทของนางก็จะลดลงเป็นอย่างมาก
“แต่ข้าเคยเห็นคนถูกวางยาเช่นนี้มาก่อน ข้าเดาว่าพิษในร่างกายของเขากับพิษที่ถูกใช้ในเขตที่เกิดโรคระบาดเป็นชนิดเดียวกัน บางทีอาจจะมีความเกี่ยวข้องกันก็ได้เจ้าค่ะ หากข้าและท่านอาจารย์ร่วมมือกัน ความสำเร็จจะเพิ่มมากขึ้นหรือไม่ ?”
นางกำลังพูดถึงเซียวยี่ซิน
เขาเดินทางมาถึงจวนนานแล้ว เหตุเพราะนำของของหลินเมิ้งหยามาแสดง ดังนั้นคนในจวนจึงปฏิบัติต่อเขาอย่างดี
แม้เซียวยี่ซินจะเอ่ยว่าพวกเขาปฏิบัติต่อตนเองอย่างใจกว้าง ทว่าแต่ก่อนเขาเป็นคนยอดเยี่ยมมากเพียงไหน แต่กลับต้องใช้ชีวิตเหมือนคนก็มิใช่ผีก็มิเชิงเช่
