นนี้ เกรงว่าเซียวยี่ซินคงอดทนมามากพอแล้ว
ทว่าเขาเป็นคนมีมารยาทและสงบนิ่ง เมื่อหลินเมิ้งหยาไม่พูด เขาย่อมไม่เอ่ย
“แน่นอน ! เร็ว ไปเชิญเขามา คราวนี้อาจารย์กับเจ้าจะไปด้วยกัน ข้าเองก็อยากเห็นพิษร้ายเช่นนั้น !”
ไม่รู้ว่าแววตาของป๋ายหลี่รุ่ยกำลังดีใจหรือมีโทสะอยู่กันแน่
หลินเมิ้งหยาอึ้งงันอยู่กับที่ ดูเหมือนนิสัยของท่านอาจารย์จะ…สดใสมากกว่าเดิม
มองใบหน้าระรื่นของท่านอาจารย์ หรือการมีความรักในวัยกลางคนคนจะทำให้ท่านอาจารย์เด็กลง ?
อยู่ๆ ก็นึกถึงหลงเทียนอวี้ที่มักจะยิ้มและหัวเราะกับนางขึ้นมา
พยักหน้าในใจ จะต้องใช่แน่ๆ
“ดี ข้าจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้ ท่านอาจารย์รอสักครู่เถิด เขาอยู่ที่จวนแล้วเจ้าค่ะ”
การไปหาเซียวยี่ซินไม่จำเป็นต้องใช้เวลานาน
ทว่าหลังจากหลงเทียนอวี้ถามนางหนึ่งคำ เขากลับเอ่ยว่าต้องการสอบถามเรื่องเซินเซียนซ่านกับท่านอาจารย์ ดังนั้นจึงให้นางไปเชิญเซียวยี่ซินด้วยตนเอง
ก็จริง ยาเซินเซียนซ่านเป็นสูตรยาเก่าของท่านอาจารย์ หากได้รับการช่วยเหลือจากท่านอาจารย์ หลงเทียนอวี้อาจหายเร็วขึ้น
แต่ขณะที่นางรีบร้อนพาตัวเซียวยี่ซินมานั้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่ได้ยินเสียงถกเถียงกันของท่านอาจารย์แล
