ะหลงเทียนอวี้อย่างทุกครั้ง
“เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านป๋ายหลี่แล้ว”
หลงเทียนอวี้เหยียดกายลุกขึ้น มือทั้งสองข้างประกบเข้าหากันขณะส่งเสียงเคร่งขรึมกับป๋ายหลี่รุ่ย
“วางใจ ข้ามีแผนอยู่ในใจแล้ว ช่วงนี้อ๋องอวี้มีงานมิขาดมือ เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด”
ท่านอาจารย์เองก็มีสีหน้าเคร่งขรึมมิต่างกัน ทั้งสองคารวะซึ่งกันและกัน
หลงเทียนอวี้เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยา ก่อนจะยื่นมือเข้าไปจับปอยผมที่กำลังยุ่งเหยิงของนางขึ้นทัดหู
“อย่าดึกนัก”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะรับคำ นางรู้ว่าหลงเทียนอวี้เป็นห่วงสุขภาพของนาง
แต่ที่นี่มีท่านอาจารย์อยู่ด้วย นางเพียงเป็นลูกมือของเขาเท่านั้น ปกติแล้วใช้เวลาไม่มาก
หลงเทียนอวี้ปรายตามองเซียวยี่ซินหนึ่งหน ก่อนจะเดินออกจากห้องศิลาด้วยท่วงท่าสง่างาม
ทว่าคนมีประสาทสัมผัสว่องไวอย่างหลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากเขา
แต่อะไรที่ผิดปกตินั้นนางก็ไม่แน่ใจ
“นั่งเถิด”
น้ำเสียงที่ท่านอาจารย์ใช้ในเวลานี้กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งเหมือนก่อน
เซียวยี่ซินรีบถวายคำนับท่านอาจารย์ในฐานะผู้น้อย จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าป๋ายหลี่รุ่ย
“ท่านอาจารย์ ท่านนี้คือเซียวยี่ซิน
