เขาคือลูกชายของสกุลที่มีความสัมพันธ์อันดีกับบิดาของข้า อีกทั้งยังเหมือนพี่ชายของข้าอีกคน ท่านลองดู พิษในร่างของเขาทำให้กล้ามเนื้อหดตัวและพิษได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเขาจึงกลายเป็นเช่นนี้”
เมื่อได้ยินหลินเมิ้งหยาพูดจบ ดวงตาคมกริบของป๋ายหลี่รุ่ยพลันจ้องทางเซียวยี่ซิน ก่อนจะหันไปหาหลินเมิ้งหยา
“เจ้าออกไปก่อน ข้าจะตรวจอาการของเขา เจ้าเป็นสตรี ยืนอยู่ที่นี่คงไม่สะดวกนัก”
หลินเมิ้งหยาอึ้งงันอยู่กับที่ สมัยที่นางยังฝึกงานนางล้วนเห็นทุกอย่างมาหมดแล้ว
ในวิชากายวิภาคเองก็ได้เห็นชิ้นส่วนทุกชิ้นของมนุษย์
ขณะที่คิดจะหาข้อโต้แย้ง ท่านอาจารย์พลันถลึงตาใส่นาง นางจึงทำได้เพียงเดินคอตกออกจากห้องไป
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้นางข้ามภพมาอยู่ในสมัยโบราณกันเล่า ?
ประตูห้องศิลาถูกปิดลงอีกหน บริเวณรอบๆ ล้วนเป็นทหารองครักษ์ แม้หลินเมิ้งหยาจะเบื่อ แต่ก็ไม่ได้โง่เขลาจนถึงขั้นไปแอบดู
ยืนอยู่บนทางเดิน ทว่าไม่นานหูก็ได้ยินเสียงจากภายใน
เมื่อครู่ทุกอย่างยังเป็นปกติ แต่อยู่ๆ ………
“โอ๊ย….เจ็บ ท่านป๋ายหลี่…ข้า…”
เอ๋ ? ดวงตาหลินเมิ้งหยาเบิกกว้าง เพียงแค่ตรวจอาการเท่านั้น เหตุใดเซียวยี่ซินจึงส่งเสียง
