ทรมานเช่นนี้เล่า ?
“อดทน ! ชายชาตรีจะเจ็บปวดกับเรื่องเท่านี้ได้เช่นไร หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าลูกศิษย์ตัวน้อยของข้า ข้าคงไม่คิดจะแลเจ้า !”
เสียงตะคอกของท่านอาจารย์เล็ดลอดออกมา เซียวยี่ซินจึงทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวด เสียงของเขาจึงเงียบไป
ทว่า…..
“ซี้ด….ท่านป๋ายหลี่ ท่านนำมีดมาทำไมขอรับ ?”
“ข้าจะทำอะไรได้เล่า ? แน่นอนว่าต้องอยากเห็นร่างกายภายในของเจ้า เจ้าเป็นบุรุษ เช่นนั้นจะกลัวทำไมกับบาดแผลเล็กๆ”
เซียวยี่ซินเงียบไปอีกหน แต่คาดว่าหนนี้อาจเพราะกำลังตกใจสุดขีด
หลินเมิ้งหยายืนฟังด้วยความประหลาดใจ หรือเพราะวิธีการตรวจอาการของนางและท่านอาจารย์จะไม่เหมือนกัน ?
แปลกจริง นางมีระบบเซินหนงคอยช่วย ดังนั้นวิธีการตรวจอาการในสมัยโบราณจึงมีบันทึกเอาไว้
ในที่สุดเสียงร้องภายในก็เงียบลง
“เข้ามาเถิด”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของท่านอาจารย์ หลินเมิ้งหยาจึงรีบเปิดประตูแล้วเข้าไปในทันที
เซียวยี่ซินยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่าสายตากลับเผยความหวาดกลัว เมื่อหันไปมองท่านอาจารย์อีกหน หัวคิ้วขมวดมุ่น ราวกับกำลังรู้สึกไม่สบาย
เอ๋ ? หรือพิษในร่างของเซียวยี่ซินจะไม่อาจถอนได้ง่ายๆ?
“เจ้าคนไม่ได้เรื่อง ก็แค่ตรวจอาการเท่านั้น
