เหตุใดต้องส่งเสียงร้องอย่างทรมานเช่นนี้ หากใครไม่รู้คงคิดว่าข้าทำร้ายเจ้าแล้ว !”
ท่านอาจารย์ส่งสายตาดูถูกไปทางเซียวยี่ซิน ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเพียงหยักยิ้มขมขื่นมิกล้าต่อปากต่อคำ
หลินเมิ้งหยารับรู้ได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ ช่างเถิด ถึงอย่างไรท่านอาจารย์ก็เป็นถึงปรมาจารย์ด้านยาพิษ วิธีการที่ใช้จึงอาจแตกต่างจากผู้อื่น
“เป็นอย่างไรเจ้าคะ ? ท่านอาจารย์ ท่านมีวิธีถอนพิษในร่างพี่ชายสกุลเซียวหรือไม่ ?”
เมื่อพูดเข้าประเด็น สีหน้าของป๋ายหลี่รุ่ยจึงเคร่งขรึมขึ้นมาหลายส่วน
“ข้าลองตรวจดูแล้ว อาการป่วยของเขาไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของกล้ามเนื้อ ตอนที่ใช้มีดกรีด ข้าทำเพียงเฉือนเบาๆ เท่านั้น แต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมา ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่รู้สึกเจ็บ นั่นเท่ากับว่านอกจากผิวหนังภายนอกแล้วยังมีผิวหนังอีกชั้นถูกสร้างขึ้นและเป็นผิวหนังชั้นที่ทำให้ร่างกายของเขาผิดรูปผิดร่างเช่นนี้”
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย แต่ผิวหนังของมนุษย์สามารถสร้างได้ง่ายๆ ด้วยหรือ ?
หากมียาวิเศษเช่นนั้นจริง เช่นนั้นคนที่มีแผลถูกไฟลวกจะมีโอกาสหายดีหรือไม่ ?
แต่ท่านอาจารย์ไม่เคยเห็นยาชนิดนี้มาก่อน
“อาการเหมือนโดนพิษของแมลงชนิดหนึ่งชื่อว่าเถียเ
