จียกู่ แต่พิษที่เจ้าคนไม่ได้เรื่องนี้โดนไม่ได้ซึมลึกถึงกระดูก ดังนั้นร่างกายจึงถูกทับซ้อนเพียงส่วนเดียว ข้าเคยเห็นคนที่ถูกพิษรุนแรงกว่านี้ คนผู้นั้นเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ แต่กลับกลายเป็นลูกชิ้นไปเสียได้ เจ้าคิดว่าน่ากลัวหรือไม่ ?”
เถียเจียกู่ ? หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีแมลงพิษน่าพิศวงเช่นนี้
“เช่นนั้นพิษชนิดนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพิษที่เกิดในเขตโรคระบาดใช่หรือไม่เจ้าคะ ?”
นี่ต่างหากคือปัญหาที่หลินเมิ้งหยากังวลที่สุด แต่คำอธิบายของท่านอาจารย์ไขความกระจ่างให้แก่นาง
“ไม่ หากนำพิษของเถียเจียกู่มาทำเป็นยาแล้วล่ะก็ เช่นนั้นจะทำให้ชีพจรของคนเปลี่ยนไป ยิ่งไปกว่านั้นยังทำให้กระดูกและกล้ามเนื้อของมนุษย์พลิกกลับด้านผิดรูปผิดร่างเหมือนอย่างที่เจ้าวิเคราะห์ออกมา ทว่ามันจะต้องถูกคนทำอะไรบางอย่าง มิเช่นนั้นคงไม่เกิดโรคระบาดเช่นนี้”
เมื่อได้บทสรุปแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงสบายใจขึ้น
หันหน้าไปอีกทางจึงได้เห็นสายตาฉงนสงสัยของเซียวยี่ซิน หลินเมิ้งหยาคิดว่าในเมื่ออีกฝ่ายช่วยนางเอาไว้ เช่นนั้นนางก็ควรตอบแทน
“ท่านอาจารย์ ท่านมีวิธีรักษาอาการของพี่เซียวหรือไม่ ?”
ป๋ายหลี่รุ่ยปรายตามองเซียวยี่ซิน อยู่ๆ ก็ส่งเสียงหัว
