เราะชั่วร้าย
“มีแน่นอน แต่เจ้าคนไม่ได้เรื่องนี่จะต้องทรมานสักหน่อยแล้ว ใช่ว่าใครจะสามารถทานทนต่อยาของข้าป๋ายหลี่รุ่ยได้ง่ายๆ”
เพียงได้ยินคำพูดของท่านอาจารย์ ตอนแรกคิดว่าเซียวยี่ซินจะตกใจจนแทบกระโดดหนี
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะลุกขึ้นแล้วคารวะท่านอาจารย์อย่างซาบซึ้งใจ
“ข้าต้องรบกวนท่านป๋ายหลี่แล้ว เซียวยี่ซินไม่มีสิ่งใดตอบแทน แต่บุญคุณในคราวนี้ข้าจะขอตอบแทนท่านด้วยชีวิตอย่างแน่นอนขอรับ”
“ฮึ ชีวิตของเจ้ายังไม่เพียงพอเลี้ยงยาพิษของข้าด้วยซ้ำ ไสหัวไปได้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะรักษาเจ้าเอง หากได้รับยาของข้า รับรองว่าเจ้าจะหายดีอย่างแน่นอน”
ท่านอาจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาผิดปกติ
เซียวยี่ซินกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป เขาทำเพียงยิ้มขมขื่น
“เช่นนั้นท่านอาจารย์พักผ่อนเถิด ข้าขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน หลงเทียนอวี้ยังรอข้าอยู่ หากข้ากลับไปช้าเขาจะเป็นห่วง”
ป๋ายหลี่รุ่ยโบกมือ ก่อนที่เขาจะเข้าไปในห้องเก็บยา
หลินเมิ้งหยาและเซียวยี่ซินเดินออกไปพร้อมกัน แม้จะซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำ ทว่าดวงตาสีดำคมกริบของเขากลับมาเปล่งประกายดั่งเดิมแล้ว
“พี่ยี่ซิน ข้าขออภัยแทนท่านอาจารย์ด้วย ท่านอาจารย์ของข้ามีนิสัยประหลาด
