แต่การรักษายอดเยี่ยมมิต้องกังวล ไม่มีปรมาจารย์แพทย์พิษคนใดในใต้หล้าจะเก่งไปกว่าท่านอาจารย์ของข้าอีกแล้ว”
หลินเมิ้งหยาไม่ได้คุยโวโอ้อวดแต่อย่างใด
เมื่อก่อนนางอาจไม่รู้ แต่นางมักได้ยินคำเชยชมถึงความน่าพิศวงของท่านอาจารย์จากปากจั่วชิวอวี้อยู่บ่อยครั้ง
ครั้นอายุสิบห้า ท่านอาจารย์กลายเป็นแพทย์พิษคนแรกที่ได้รับการยอมรับของต้าจิ้น
หลังจากเหน็ดเหนื่อยมิหยุดหย่อนมาหลายสิบปี ชื่อเสียงของท่านอาจารย์จึงเลื่องลือระบือไกล
“ช่วยไม่ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะการกระทำของข้าเอง ท่านป๋ายหลี่เป็นคนดี การที่เจ้าได้เป็นลูกศิษย์ของเขา หนานเซิงและท่านลุงจะต้องวางใจ”
เซียวยี่ซินไม่ได้เล่าให้หลินเมิ้งหยาฟังว่าตนเองเผชิญหน้ากับสิ่งใดมา
ทว่าหลินเมิ้งหยาพอจะเดาบางอย่างได้แล้ว
แอบแลบลิ้นซุกซนในใจ อันที่จริงนางก็พอจะรู้แล้วว่าหลงเทียนอวี้ต้องแอบอาศัยจังหวะที่นางไปตามตัวคนมาแล้วฟ้องท่านอาจารย์อย่างแน่นอน
