้ายอีก
“เฮ้อ เปิ่นกงจะไม่รู้ได้อย่างไร”
พระสนมเสียนเฟยถอนหายใจ ใบหน้างดงามเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า
“อันที่จริงเปิ่นกงมาในคราวนี้ก็เพราะมีคำขอร้องอันเห็นแก่ตัวต้องการขอร้องเจ้า แม้ว่าอาการประชวรของฝ่าบาทจะดีขึ้นแล้ว แต่สถานการณ์ในวังหลวงอันตรายยิ่งนัก เปิ่นกงไม่อาจปิดบังเจ้า หากเมื่อครึ่งเดือนก่อนแม่นมขององค์ชายไม่มีไหวพริบ เกรงว่าบุตรชายของข้าคงตายไปอย่างไม่เป็นธรรมแล้ว แม้ฮ่องเต้จะรับสั่งว่าจะดูแลความปลอดภัยของเขา แต่ข้าสงสารเขาเหลือเกิน”
ใบหน้าพระสนมเสียนเฟยมัวหมอง อยู่ๆ นางก็คุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า
“พระสนมเสียนเฟยลุกขึ้นก่อนเถิดเพคะ อย่าทำเช่นนี้เลย”
หลินเมิ้งหยารีบเข้าไปประคอง ทว่าพระสนมเสียนเฟยกลับคว้ามือนางเอาไว้ สายตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
“เจ้าฟังข้าจบก่อนเถิด นับตั้งแต่วันที่ข้าถวายตัวเข้าวัง ฝ่าบาทดีกับข้ามาก ข้าได้แต่งงานเข้ามาเป็นคนในราชวงศ์ ดังนั้นชีวิตของข้าจึงเป็นของฝ่าบาทแต่เพียงผู้เดียว ทว่าตอนนี้ทั้งนอกวังในวังล้วนเกิดโกลาหล แต่ข้าเกลียดตัวเองยิ่งนักที่นางสนมในวังหลังเช่นข้าไม่อาจช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของฝ่าบาทได้ ดังนั้นข้ายอมละทิ้งศักดิ์ศรีและเกียรติยศ ข้าหวังเหลือเกินว่าต
