ยิ่งได้เห็นองค์ชายสิบชื่นชอบหลินเมิ้งหยา พระสนมเสียนเฟยจึงรู้สึกสนิทสนมกับนางเป็นอย่างยิ่ง
“พวกเจ้าออกไปก่อน เปิ่นกงมีเรื่องอยากคุยกับชายาอวี้”
นางกำนัลถอนตัวออกไปเงียบๆ พระสนมเสียนเฟยจึงคว้ามือหลินเมิ้งหยาแล้วพานั่งลงบนเก้าอี้ด้วยกัน
“เปิ่นกงรู้ดี หากมิใช่เพราะชายาอวี้ไปหายาที่เมืองหลินเทียนด้วยตนเอง พระอาการประชวรของฝ่าบาทก็คงไม่ดีขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เจ้าเปรียบดั่งผู้มีพระคุณของพวกเราสองแม่ลูก ข้าจะไม่มีวันลืมพระคุณในคราวนี้ไปชั่วชีวิต”
พระสนมเสียนเฟยเอื้อนเอ่ยด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ ดวงตาคู่สวยมีความจริงใจปนอยู่หลายส่วน
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าเป็นพัลวัน ก่อนจะวางร่างของอิงฮวาลงบนตักของตนเอง
มองแก้มกลมกลึงน่ารักบนใบหน้าเล็ก หลินเมิ้งหยาก้มหน้าหอมลงไปหนึ่งฟอด
“เหนียงเหนียงเห็นหม่อมฉันเป็นคนอื่นแล้ว การที่หม่อมฉันช่วยฝ่าบาทก็มิต่างอันใดจากการช่วยเหลือตนเอง องค์ชายสิบยังเด็ก พระสนมเสียนเฟยควรวางแผนตั้งแต่เนิ่นๆ”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาไม่จำเป็นต้องเอ่ยเรื่องนี้ แต่เพราะหลงอิงฮวาน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้นเขาและนางยังมีโชคชะตาต้องกัน ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงไม่อยากเห็นเขาถูกทำร
