งค์ไม่ออก
“พระสนมเสียนเฟยเสด็จ….องค์ชายสิบเสด็จ….”
ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงขันทีทางด้านนอกพลันร้องขึ้นขัดความคิด
ลุกขึ้นยืนจัดแต่งเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย หัวคิ้วคลายออกจากกัน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน
“อุตส่าห์มีแขกคนสำคัญมาเยือน เปิ่นกงกลับมิได้มาต้อนรับ”
น้ำเสียงอ่อนโยนพลันดังขึ้น ท่ามกลางเคหสถานอันล้อมรอบด้วยชาววังมากมาย สตรีใบหน้างดงามในชุดหรูหราเดินเยื้องย่างเข้ามาภายใน
ยังไม่ทันทีทั้งสองจะได้คารวะทักทาย เด็กน้อยในชุดแดงพลันวิ่งออกจากด้านหลังพระสนมเสียนเฟยแล้วพุ่งตัวเข้าสู่อ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
“พี่สะใภ้สาม อิงฮวามิได้เจอท่านตั้งนาน”
ส่งเสียงออดอ้อนฉอเลาะ มุมปากหลินเมิ้งหยาแย้มยิ้มกว้าง
อุ้มร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด มองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่สีน้ำนมเหมือนกันกับหลงเทียนอวี้ที่กำลังฉีกยิ้มกว้างของเขา หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าความหม่นหมองในใจถูกกวาดทิ้งออกไปจนหมด
“ถวายพระพรพระสนมเสียนเฟย ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องมากมาย ดังนั้นหม่อมฉันจึงมิได้เข้าวังเยี่ยมเยียนเหนียงเหนียงและองค์ชายสิบเลย ไม่รู้ว่าช่วงนี้สบายดีหรือไม่เพคะ ?”
หลินเมิ้งหยาและพระสนมเสียนเฟยเองก็นับว่าเป็นคนรู้จักกัน
