“เมื่อตอนพลบค่ำหม่อมฉันนำปิ่นระย้าไปมอบให้ที่ตำหนักหยาเสวียน ได้ยินผอจื่อเล่าว่าหญิงผู้นั้นเดือดดาลมากเลยทีเดียว”
หลงเทียนอวี้เป็นผู้เลือกปิ่นระย้าเองกับมือ ยิ่งไปกว่านั้นยังเหมือนกับของที่พระสนมเต๋อเฟยเคยใช้ถึงเก้าส่วน
หากได้เห็นปิ่นอันนั้นแล้วมีอารมณ์เดือดดาล แสดงว่าพระสนมเต๋อเฟยตัวปลอมจะต้องเป็นคนสนิทของพระสนมเต๋อเฟยอย่างแน่นอน
คนผู้นี้จะต้องรู้เรื่องพระสนมเต๋อเฟยทุกอย่าง แม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยก็ไม่ปล่อยให้พลาด
ทว่ายิ่งทำเช่นนี้ก็ยิ่งกระจ่างว่าอีกฝ่ายคือใคร
“อืม ข้ามีแผนในใจแล้ว”
หลงเทียนอวี้โอบกอดหลินเมิ้งหยาพลางหลับตาลง ทว่าหัวใจกลับชัดเจนดั่งกระจก
เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง เขารีบเข้าวังในทันที แม้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายในวังหลวง แต่ฉากหน้าก็ยังคงเหมือนเดิม
อาการของเสด็จพ่อดีขึ้นมาก ชิงหานสั่งให้คนเฝ้าระวังความปลอดภัยให้เสด็จพ่อตลอดทั้งเช้าเย็น
ผิดกับฮองเฮา วันนี้เขาจำต้องไปถวายพระพร แต่ฮองเฮากลับอ้างว่าป่วยและไม่ออกมาพบ ส่วนไท่จื่อเองก็ไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา
เกรงว่าเขาคงหวาดระแวงตนเองเต็มทีแล้ว
เมืองหลวงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าทางฝั่งหยุนโจวจะเป็นเช่นไร ?
หลงเทียนอวี้รู้
