ินเมิ้งหยาจึงรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก
“นายหญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ ? หรือไม่ถูกใจการแต่งหน้าเช่นนี้ ?”
ป๋ายจื่อสังเกตเห็นสีหน้าอมทุกข์ของผู้เป็นนายก่อนใครเพื่อน ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเล
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองนาง ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่สนใจกระตุกแขนเสื้อป๋ายจื่อ
“เจ้าไปหยิบขนมมาให้ข้าสักสองสามชิ้นได้หรือไม่ ? ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”
อันที่จริงนางไม่ตำหนิทุกคนที่ไม่นำอาหารมาให้นางทาน ตำแหน่งชายาอวี้ย่อมมีความยุ่งยากซับซ้อน
กว่าจะสวมชุดให้นางได้ก็ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง
แล้วไหนจะต้องแต่งหน้า ทำผม เท่านี้ทุกคนก็ยุ่งโดยมิได้พักมาสองชั่วโมงแล้ว
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ
ตอนนี้ท้องของนางส่งเสียงครืดคราดแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปนางคงเป็นลมอย่างแน่นอน
“ไอหยา เหตุใดข้าจึงลืมเรื่องนี้ไปได้ นายหญิงรอข้าก่อนนะเจ้าคะ”
ป๋ายจื่อตบหน้าผากตัวเอง เมื่อคืนนางคิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ดังนั้นจึงได้ตระเตรียมของกินเอาไว้ให้นายหญิงแล้ว
แต่เพราะวันนี้ยุ่งวุ่นวายยิ่งนักจนลืมไปเสียสนิท
อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจวิ่งกลับไปยังห้องของตนเอง
จากนั้นจึงหยิบกล่องที่ใหญ่กว่าฝ่ามือเข้ามาวางลงตรงหน้า
