หลินเมิ้งหยา
“นี่เป็นกล่องขนมที่นายหญิงมอบให้ เมื่อวานข้าใส่ขนมลงไปไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นขนมเหล่านี้ไม่ทำให้เครื่องประทินผิวของนายหญิงถูกลบออกด้วยเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อเปิดกรุสมบัติของตนเองออก ภายในบรรจุลูกเกาลัดเอาไว้ แน่นอนว่าของเหล่านี้ล้วนเป็นอาหารโปรดของหลินเมิ้งหยา
หยิบขึ้นใส่ปาก รสชาติหอมหวานทำให้หลินเมิ้งหยาเกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
“ป๋ายจื่อของข้า เจ้ารู้ใจข้ายิ่งนัก”
ทั้งสองแอบสบตากันแล้วหัวเราะ หลินเมิ้งหยาไม่กลัวว่าตนเองจะถูกทรมานจนเป็นลมอีกแล้ว
ถึงอย่างไรเมื่ออยู่ในเกี้ยว นางก็สามารถแอบเติมเครื่องสำอางบนใบหน้าได้
เมื่อสาวใช้ในจวนเห็นท่าทางขมขื่นของหลินเมิ้งหยา อยู่ๆ พวกนางก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
นายหญิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อใส่ชุดของราชสำนักเรียบร้อยแล้ว หลินเมิ้งหยาลอบถอนหายใจ
ชุดเหล่านี้คับกว่าที่นางคิดเอาไว้เสียอีก
มีเพียงพระชายาที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญเท่านั้นจึงจะสามารถใส่ชุดราชสำนักสีเหลืองแดงได้
ชุดกระโปรงลายหงส์สยายปีกช่างงดงามยิ่งนัก
แม้จะไม่อาจเทียบกับชุดของฮองเฮาที่ใช้ด้ายทองถักทอทั้งชุดได้ แต่เกรงว่านอกจากนางแล้วคงไม่มีสตรีใดในต้าจิ้นจะได้รับเกียรตินี้
