หลินเมิ้งหยาหมุนตัวหน้ากระจก นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหญิงสาวใบหน้างามสง่าคนนี้คือตนเอง
“พระชายา ท่านอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงรายงานของผอจื่อดังขึ้นที่ด้านนอก หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงเบาๆ จากนั้นป๋ายจื่อและป๋ายจีจึงเข้ามาประคอง ขยับเท้าที่ใส่รองเท้าปักมุกลายหงส์เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลงเทียนอวี้
เมื่อได้เห็นชายาของตนเอง ดวงตาของหลงเทียนอวี้พลันเป็นประกาย
เขารู้อยู่แล้วว่าชายาของเขาต่างจากคนทั่วไป แต่คิดไม่ถึงเลยว่าชุดทางการทั้งหนักและหนาจะทำให้นางงดงามชวนมองเช่นนี้
“ท่านอ๋อง”
ใบหน้าหลินเมิ้งหยาแดงระเรื่อ นางยอบตัวลงถวายคำนับหลงเทียนอวี้
เมื่อถูกสายตาเร่าร้อนจับจ้อง แม้นางจะหน้าหนาสักเพียงไหน แต่ถึงอย่างไรก็ยังคงขวยเขินอยู่ดี
โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเทียนอวี้ที่สวมใส่ชุดของราชสำนักเช่นนี้
มังกรสี่กรงเล็บงดงามน่าครั่นคร้าม ลวดลายก้อนเมฆสีเหลืองขับความสง่างามให้กับเขา
หลงเทียนอวี้มีใบหน้าหล่อเหลาอยู่แล้ว แต่เมื่อศีรษะประดับด้วยมงกุฎหยก เขายิ่งดูสุขุมขึ้นกว่าเดิม
หากได้ยืนอยู่ที่นั่น เขาคงเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในใต้หล้า
ขณะเดียวกันดวงตาสีดำคมกริบคู่นั้นจ้องมองตนเองอย่างหลงใหล
แม้จะเป็น
