น้ำเสียงประชดประชันถูกเปล่งออกมา นางในเวลานี้ไม่เหมือนพระสนมของฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อย
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้น มุมปากยิ้มน้อยๆ ท่าทางไม่ได้ดูแข็งกร้าวจนเย่อหยิ่ง ซ้ำยังดูเหมือนเคารพยำเกรงอีกฝ่ายเสียมากกว่า
แต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าหลินเมิ้งหยาไม่ได้เห็นพระสนมเต๋อเฟยผู้นี้อยู่ในสายตา
“หมู่เฟยคอยอบรมสั่งสอนหม่อมฉันเสมอมา หม่อมฉันยังคงจดจำอยู่ในใจมิกล้าลืม แม้ตัวหม่อมฉันจะอยู่ด้านนอก แต่หม่อมฉันยังคงระลึกหาพระองค์เสมอ นี่เป็นของขวัญที่หม่อมฉันนำมามอบให้เพื่อบำรุงร่างกายของหมู่เฟยโดยเฉพาะเพคะ”
กล่าวจบหลินเมิ้งหยาก็รับกล่องผ้ากล่องยาวกล่องหนึ่งจากมือของป๋ายจื่อ
ลวดลายสีทองบนกล่องสีม่วงเผยให้เห็นความไม่ธรรมดา
“อืม มีน้ำใจแล้ว”
ไม่ควรยื่นมือไปตีคนกำลังยิ้ม หลินเมิ้งหยาแสดงน้ำใจได้อย่างเหมาะสม พระสนมเต๋อเฟยไม่อาจจับผิดสิ่งใดได้
น้าจิ้งเยว่ที่คอยรับใช้พระสนมเต๋อเฟยเสมอมาแหวกม่านออก ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยาแล้วหยิบกล่องผ้าไป
มองตามหลังน้าจิ้งเยว่ หลินเมิ้งหยาก้มหน้าลงปกปิดรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก
เพียะ เสียงดังขึ้น กล่องที่เพิ่งจะเปิดออกเมื่อครู่พลันปิดลง
แม้ม่านไข่มุกจะสามารถกำบังร่างบางตรงหน้าหลิ
