ไม่เข้าใจเนื้อหาในจดหมายนัก ดังนั้นจึงไม่อาจช่วยหลินเมิ้งหยาได้
“โรคระบาดในคราวนี้น่าพิศวงยิ่งนัก พระองค์ลองดูสูตรยาเถิดเพคะ แม้ยาไม่กี่ชนิดแรกจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่ยาสองสามชนิดสุดท้ายน่าประหลาดเหลือเกิน หม่อมฉันอยากให้พระองค์ชี้แนะสักหน่อยเพคะ”
หลินเมิ้งหยาผละออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้แล้วเหยียดกายนั่งตัวตรง จากนั้นจึงหันไปจ้องเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เขาผงกศีรษะลง เพียงได้เห็นท่าทางจริงจังของนางก็รู้ได้ในทันใดว่าเรื่องนี้รับมือยากกว่าที่ตนเองคาดเอาไว้
“หากคนมีวิทยายุทธ์ต้องการหักกระดูกทุกซี่ของอีกฝ่าย เช่นนั้นต้องใช้เวลานานขนาดไหนเพคะ ?”
คำถามนี้ทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
แต่เมื่อหลินเมิ้งหยาเป็นผู้ถาม ดังนั้นเขาจึงครุ่นคิดอย่างตั้งใจครู่หนึ่งจึงเอ่ยตอบ
“ข้าเคยได้ยินวิชาที่ชื่อว่าฝ่ามือเทวราช หากเรียนจนถึงระดับสูงสุด เช่นนั้นจะสามารถหักกระดูกคนทั้งร่างได้ด้วยมือเดียว แต่ข้าเองก็ไม่เคยเห็นกับตามาก่อน หากเป็นวิทยายุทธ์ของข้า เช่นนั้นต้องใช้เวลาราวหนึ่งเค่อ [1]”
เหตุเพราะเป็นคำพูดของหลงเทียนอวี้ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเชื่อโดยไร้ข้อกังขา
หลงเทียนอวี้มีวิทยายุทธ์ขั้นสูง แม้นางจะไม่ค
