“ไม่เป็นอะไรเพคะ หม่อมฉัน…หม่อมฉันแค่…ขอโทษ…”
คำพูดติดอยู่ในลำคอ หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับนางกลายเป็นคนใบ้ที่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้
ขอบตาแดงก่ำ แต่นางพยายามกลั้นน้ำตามิให้ไหลออกมา
“เฮ้อ….ข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า อย่าเสียใจไปเลย”
มือหนาเอื้อมมาลูบหน้าผากของนางเบาๆ
แม้หัวใจของเขาจะเดือดดาล แต่กลับไม่อาจระบายสิ่งใดออกมาได้อีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เขาจะโกรธหลินเมิ้งหยา แต่เขาโกรธตัวเองมากกว่าที่ไม่อาจปกป้องนางได้
ทว่าเมื่อได้เห็นสีหน้าเศร้าหมองของนาง โทสะพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น
ที่หลงเหลืออยู่เห็นจะเป็นความรักและเอ็นดูเท่านั้น
“เจ้าจำเอาไว้ก็พอ ภายภาคหน้าจงระมัดระวังตัวให้ดี”
หลงเทียนอวี้รู้สึกขมปร่าในใจอยู่หลายส่วน ครั้นอดีตที่ผ่านมาหากมีใครทำผิดพลาด คนผู้นั้นย่อมต้องได้รับโทษจากเขา
ผิดย่อมต้องว่าไปตามผิด แม้จะมีเหตุผลมากมาย แต่ก็ไม่อาจหลีกหนีความผิดพ้น
ทว่าเมื่อคนที่ทำความผิดคือหลินเมิ้งหยา แม้แต่คำตำหนิก็ไม่อาจทำใจปล่อยให้หลุดจากปากของเขาไปได้
เกรงว่าชั่วชีวิตคงมีเพียงนางเท่านั้นที่เขาจะมอบความรักเช่นนี้ให้
“เพคะ หม่อมฉันจะระวังตัวให้ดี”
กระชับผ้าคลุมของหลงเทียนอวี้แน่น หลินเมิ้งหยามีท่าทางไ
