ม่ต่างจากลูกแมวตัวน้อย
น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นท่าทางน่ารักสงบเสงี่ยมเช่นนี้ของนาง หลงเทียนอวี้รู้สึกพอใจไม่น้อย เขาดึงร่างนางเข้าในวงแขนของตนเอง
เสื้อคลุมผืนใหญ่ปกปิดร่างบางเอาไว้จนมิด เขาอยากขังนางเอาไว้ในโลกของตนเองยิ่งนัก เท่านี้นางก็ไม่ต้องเห็นความโหดร้ายหรือความมืดมิดใดๆ อีก
ในที่สุดความมืดมิดก็จางลง แสงประกายสีทองยามเช้าเฉิดฉายออกมาทางทิศตะวันออก ก่อนจะสาดส่องทอแสงทั่วทั้งปฐพี
หลิวซวนและเย่เดินนำอยู่เบื้องหน้า พวกเขาเข้าใกล้คุกใต้ดินมากขึ้นทุกที
มองทางเดินที่สามารถเข้าไปได้เพียงคนเดียว เย่และหลิวซวนสบตากัน ก่อนจะเดินลงไปอย่างเงียบเชียบ
เสียงกลไกไม่ได้ดังสนั่นเลื่อนลั่นเหมือนอย่างตอนที่หลินเมิ้งหยาหลบหนีออกมาแล้ว
หลินเมิ้งหยาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จูเหยียนยังคงติดอยู่ภายใน แม้กลไกจะสามารถหยุดป๋ายหลงและหยิ่งหนีได้ชั่วคราว แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่อาจทิ้งเขาไปได้
“จูเหยียน ! ข้าตามคนมาช่วยเจ้าแล้ว !”
เพื่อป้องกันมิให้หลิวซวนและเย่เข้าใจผิด หลินเมิ้งหยาจึงโผล่ศีรษะน้อยๆ ออกไปแล้วร้องตะโกน
ขณะเดียวกัน เสียงดาบปะทะกันพลันดังลอดมาในโสตประสาท
หลินเมิ้งหยาอยากเข้าไปดูสถานการณ์ของจูเหยียน ทว่
