าหลงเทียนอวี้กลับจับมือข้างหนึ่งของนางเอาไว้แน่น
พยายามระงับโทสะของตนเองเอาไว้
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมาจ้องตาหลงเทียนอวี้ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
“จูเหยียนคือคนคุ้มกันหม่อมฉันที่ชิงหูทิ้งไว้ให้ เรื่องนี้ค่อนข้างสำคัญ หม่อมฉันไม่อาจปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปได้”
กลไกภายในคุกใต้ดินย่อมมากกว่าภายนอก
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงปล่อยให้จูเหยียนอยู่ภายในตามลำพัง ส่วนตนเองออกไปหาความช่วยเหลือ
หลงเทียนอวี้มองนางด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะก้าวนำหน้านางเพื่อเป็นเกราะกำบัง
ทันทีที่เดินเข้าไปภายใน สายตาพลันเหลือบเห็นหลิวซวนและเย่กำลังต่อสู้กับเงาดำของใครคนหนึ่ง
ทั้งสองมีฝีมือไม่เลว ซ้ำยังมีไหวพริบและพละกำลังอันแข็งแกร่ง ทว่าตอนนี้พวกเขากลับต่อกรกับเงาดำร่างนั้นอย่างยากลำบาก
“ข้าอยู่ที่นี่ !”
จูเหยียนที่ยืนอยู่ภายในห้องควบคุมกลไกคิดว่าตัวเองต้องมาตายที่นี่เสียแล้ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่กลไกกำลังจะหยุดลง ชายสองคนจะพุ่งเข้ามาแล้วปะทะกับหยิ่งหนีที่คิดจะเอาชีวิตของเขา
กอปรกับเสียงตะโกนร้องเรียกของหลินเมิ้งหยา ในที่สุดเขาก็รู้สึกเบาใจลงแล้ว
แต่ใครจะคิดเล่าว่าขณะที่เขาลดการป้องกันลง ร่างของชายอีกคนที่ถูกมองเมินจะพ
