ุ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา
ป๋ายหลงพุ่งเข้าหาจูเหยียนด้วยท่าทางเดือดดาล
ป๋ายหลงมิใช่คนเขลา ดังนั้นเขาย่อมรู้ดีว่าตนเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้ว หากเขาไม่จับตัวจูเหยียนเอาไว้ เกรงว่าเขาคงถูกทรมานจนตายที่นี่
“ระวัง !”
หลินเมิ้งหยาร้องตะโกนสุดเสียง เท่าที่นางรู้จักป๋ายหลง เขาโหดเหี้ยมอำมหิตเป็นอย่างยิ่ง
หากเขารอดไปได้ เช่นนั้นจูหยุนและชิงหูจะตกอยู่ในอันตราย
ขณะที่สถานการณ์กำลังคับขัน ปลายดาบสีเงินแวววาวพลันพุ่งทะลุเอวของป๋ายหลง
ดวงตาเบิกกว้างเพราะความเจ็บปวด สายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้น ดาบที่อยู่แนบลำตัวจูเหยียนตลอดเวลาจะถูกชักออกจากฝักแล้วแทงเข้าที่ร่างกายของเขาอย่างไม่ลังเล
“เจ้า…”
การพุ่งเข้าหาจูเหยียนเต็มแรงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเจียนตาย
“วางใจเถิด ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก”
จูเหยียนปล่อยดาบในมือของตนเองด้วยสายตารังเกียจ ขณะเดียวกันร่างของป๋ายหลงพลันร่วงลงไปกองกับพื้น
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ด้านหลังหลงเทียนอวี้ หลังจากผ่านช่วงเวลาตื่นตะลึงไปแล้ว นางหวนนึกถึงความทรงจำแรกที่ตนเองได้พบกับจูเหยียนขึ้นมาได้
เพราะเหตุนี้จูหยุนจึงฝ
