ด้านนอก บัดนี้มีคนเก็บกวาดสนามรบแล้ว
บัดนี้ก้อนหินและซากศพเกลื่อนกลาดเต็มทั่วทั้งลานเพราะกลไกที่ถูกเปิดเมื่อครู่
หงอวี้และอาซิ่วพาเด็กสาวออกจากที่ซ่อนตัว
แม้ทุกคนจะตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก แต่โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
งานเก็บกวาดขั้นสุดท้ายไม่มีสิ่งใดที่หลินเมิ้งหยาสามารถช่วยได้
นางทำได้เพียงพาอาซิ่วและจูเหยียนขึ้นรถม้าอย่างว่าง่ายขณะที่ถูกหลงเทียนอวี้จ้องเขม็ง
“คิดไม่ถึงเลยว่าอันเล่อจวิ้นจู่จะมีใบหน้างดงามหมดจดแต่กลับโง่เขลาเบาปัญญา เป็นอะไรไปเล่า เจ้ากลัวฟู่จวินของเจ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ?”
เอนกายนอนในรถม้า อันที่จริงพวกเขาทั้งสามล้วนหมดเรี่ยวแรงแล้ว
แต่จูเหยียนยังคงพูดแขวะหลินเมิ้งหยาทุกครั้งที่มีโอกาส
เหตุเพราะคงไม่ได้เห็นท่าทางอ่อนแอเช่นนี้ของนางได้บ่อยครั้งนัก
“ไร้สาระ ! ท่านอ๋องอวี้เอ็นดูพี่สาวจวิ้นจู่ต่างหาก เจ้าเป็นแค่เด็กจะไปรู้อะไร ?”
หลินเมิ้งหยาไม่เคยสนใจเสียงยั่วยุของจูเหยียน ผิดกับอาซิ่วที่มิยอมอ่อนข้อให้
แม้เรี่ยวแรงจะเหลือเพียงน้อยนิด ทว่าดวงตายังคงเบิกกว้าง จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มส่งเสียงทะเลาะอย่างไม่มีใครยอมใคร
แม้พวกเขาทั้งสองจะทะเลาะกัน แต่กลับไม่มีสาระเลยแม้แต่น้อย
หลินเมิ้งหยา
