ได้อย่างชัดเจนว่าหยิ่งหนีดันร่างของป๋ายหลงไปไว้ทางด้านหลัง ไม่ว่าลูกธนูจะพุ่งไปมากสักเท่าไร แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาหวาดกลัวได้เลยแม้แต่น้อย
หากกลไกหยุดลง เกรงว่านางและจูเหยียนคงตกอยู่ในที่นั่งลำบากแล้ว
“ข้าจะออกไปหาวิธีดึงดูดความสนใจของพวกเขา ส่วนเจ้าจงเปิดกลไกทั้งหมดที่มี”
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาเลือกใช้วิธีเสี่ยงอันตราย
เสียงที่นี่เริ่มดังมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เชื่อว่าพวกหลงเทียนอวี้และเฉินเปี่ยวเกอจะต้องมาถึงในอีกไม่ช้า
บางทีป๋ายหลงคงเตรียมการรับมือทุกอย่างเอาไว้แล้ว แต่ทุกอย่างต้องเปลี่ยนไปเพราะนาง
“เจ้า….ระวังด้วย !”
ใบหน้าจูเหยียนแข็งเกร็ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่ากลไกที่สามารถเอาชีวิตผู้อื่นได้อย่างง่ายดายเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงของเล่นเมื่ออยู่ต่อหน้าป๋ายหลง
แม้การกระทำของหลินเมิ้งหยาจะมิต่างจากการรนหาที่ตาย ทว่าจูเหยียนไม่มีกำลังพอที่จะห้ามนางได้
“อีกเดี๋ยวหากข้านับถึงสิบ ข้าจะพุ่งตัวออกไปล่อเสือออกจากถ้ำ”
ไม่รู้ว่าเพราะป๋ายหลงประมาทเกินไปหรือไม่ ดังนั้นนอกจากเขาและหยิ่งหนีแล้วจึงไม่มีใครอื่นในคุกใต้ดินแห่งนี้
ความคิดของหลินเมิ้งหยาช่างง่ายดาย ที่นี่มีพื้นที่ไม่กว้างมากนัก ยิ่งไปกว่าน
