หนีคอยปกป้อง ป๋ายหลงจึงหยิ่งยโสโอหังเช่นนี้
“ข้าจะสู้กับพวกเขา !”
จูเหยียนขบกรามแน่น ก่อนจะดึงแท่งไม้ลงมาเพื่อเปิดกลไกบางอย่าง
หยิ่งหนีที่เพิ่งทำลายประตูสำเร็จรีบกระโดดกลับไปปกป้องป๋ายหลง
เสียงครืดคราดของกลไกพลันดังขึ้น ชั่ววินาทีต่อมาลูกธนูนับจำนวนไม่ถ้วนพลันพุ่งออกจากกำแพง
ฉึก ฉึก
เสียงลูกธนูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ป๋ายหลงและหยิ่งหนีล้วนปลอดภัยดี แต่ชายทรยศคนนั้นกลับร่วงลงไปกองกับพื้นเพราะถูกลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งแทงร่าง
“มิชอบเหล้ามงคล แต่ชอบเหล้าอัปมงคล [1] เช่นนั้นหรือ ! เจ้าเด็กน้อย เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน !”
แม้หน้ากากปีศาจจะปิดบังใบหน้าที่แท้จริงของเขา ทว่าหลินเมิ้งหยาฟังเสียงแข็งทื่อของเขาออก
หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม
เหตุที่นางอดกลั้นมิยอมส่งเสียงเพราะกลัวว่าป๋ายหลงจะเตรียมการเอาไว้แล้ว
แม้ที่นี่จะเป็นสถานที่ของจูหยุน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงผู้อยู่ใต้การบังคับบัญชาคนหนึ่ง
เกรงว่าความลับของสถานที่แห่งนี้ล้วนมิใช่ความลับสำหรับเขา
กลไกเหล่านี้ล้วนใช้งานได้กับคนภายนอก แต่ย่อมมิใช่กับป๋ายหลง
จูเหยียนยังคงควบคุมกลไกด้วยท่าทางสงบนิ่ง แม้จะมองผ่านรอยแยกของประตู แต่หลินเมิ้งหยาเห็น
