ลานี้คืออาจมีคนที่รู้จักเส้นทางที่นี่เป็นอย่างดีปะปนอยู่ในกลุ่มของพวกเขา
ดูเหมือนคนผู้นั้นอาจส่งข่าวไปเพียงเรื่องเวลาในการเคลื่อนย้ายคนออกจากคฤหาสน์
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง คงเป็นเรื่องยากที่จะมีคนสอดแนมโดยที่จูหยุนไม่รู้
จูหยุนเป็นคนรอบคอบและมีความคิดลึกซึ้ง แม้แต่นางยังถูกปั่นหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากคิดจะสอดแนมข้างกายเขา เช่นนั้นจำต้องระมัดระวังตัวให้มาก
ทั้งสองเดินไปยังลานด้านหน้าบริเวณหน้าเรือนที่หลินเมิ้งหยาถูกขังเอาไว้
“คุกใต้ดินอยู่ที่นี่ ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างตกตะลึง จูเหยียนหันหน้ากลับมาแสยะยิ้มให้กับนาง ก่อนจะรีบเดินเข้าไปภายในห้อง
มองเขาที่เดินเข้าไปอย่างคุ้นทาง ก่อนจะขยับแจกันดอกไม้ออก จากนั้นพื้นใต้โต๊ะแต่งหน้าก็ปรากฏทางเดินลงไปยังคุกใต้ดิน
หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในอาการอึ้งงัน คิดไม่ถึงเลยว่าจูหยุนจะซ่อนความลับเอาไว้ใต้จมูกของนาง !
“ไปเถิด แต่หากเจ้าลงไปแล้วอย่าตกใจก็แล้วกัน”
จูเหยียนหยิบโคมไฟบนโต๊ะออกมาแล้วเดินเข้าไปในทางเดินมืดสนิท น้ำเสียงแข็งกระด้างไร้เยื่อใย
ทว่าหลินเมิ้งหยามิใช่คนไร้ประสบการณ์
นางเพียงรู้สึกว่าจิตใจของจูหยุนยากแท้หยั่งถึงเท่านั้น
เดินตามหลังจูเหยียนลงไปใน
